Στο Στενό του Ορμούζ αποκαλύπτεται η αποτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Υπάρχουν στιγμές που η διπλωματία δεν κρίνεται από τις λέξεις των ανακοινώσεων αλλά από το ποιος κάθεται απέναντι και ποιος ζητά τι.
Η τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη και του Αμπάς Αραγτσί για το Στενό του Ορμούζ είναι μία τέτοια στιγμή. Η επίσημη ελληνική εκδοχή τονίζει την προσοχή, την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και τη ναυτική ασφάλεια, καθώς και τη συνέχιση των επαφών σε τεχνικό επίπεδο.
Η ανάγκη για προστασία της ελληνικής ναυτιλίας
Ωστόσο, εγείρεται ένα ερώτημα: πώς φτάσαμε στο σημείο ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών να ζητά από το Ιράν να διασφαλίσει την ασφάλεια της ελληνικής ναυτιλίας σε μια κρίση που απειλεί να μετατρέψει το Ορμούζ σε γεωπολιτικό στραγγαλισμό; Η Ελλάδα, ως ναυτιλιακή δύναμη, έχει άμεσο συμφέρον στο θέμα, καθώς επηρεάζεται η ελληνική οικονομία, τα ελληνόκτητα πλοία, οι ναυτικοί, το κόστος της ενέργειας και τελικά κάθε ελληνικό νοικοκυριό.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να διαχειρίζεται την κρίση εκ των υστέρων, τηλεφωνώντας όταν η «φωτιά» έχει ήδη ανάψει και επικαλούμενη την ελευθερία της ναυσιπλοΐας ενώ η ελληνική ναυτιλία βρίσκεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες μιας σύγκρουσης.
Η ιρανική αντίδραση και η γεωπολιτική επιρροή
Σημαντικό είναι ότι ο Αμπάς Αραγτσί δεν αντιμετώπισε τον Γιώργο Γεραπετρίτη ως εκπρόσωπο μιας μεγάλης ευρωπαϊκής δύναμης, αλλά ως εκπρόσωπο μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που η Τεχεράνη κατηγορεί για υποκρισία και έλλειψη ηθικού κύρους. Η ιρανική πλευρά υποστήριξε ότι η ΕΕ δεν βρίσκεται σε θέση να κάνει μαθήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αυτό αποκαλύπτει το κενό ανάμεσα στη ρητορική της κυβέρνησης και την πραγματική γεωπολιτική της επιρροή. Η κυβέρνηση παρουσιάζει την Ελλάδα ως «πυλώνα σταθερότητας» και «γεωπολιτικό κόμβο», αλλά στο Ορμούζ έρχεται η ώρα του λογαριασμού.
Οι συνέπειες για την ελληνική οικονομία και τους πολίτες
Οι εφοπλιστές έχουν πλοία εγκλωβισμένα ή εκτεθειμένα σε μια από τις πιο επικίνδυνες θαλάσσιες ζώνες του πλανήτη, οι ναυτικοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του κινδύνου, η οικονομία απειλείται από ενεργειακή αναστάτωση και ο πολίτης θα πληρώσει τον λογαριασμό στην αντλία, στο ρεύμα, στις μεταφορές και στα προϊόντα.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη φράση «η Ελλάδα δεν είναι μέρος της σύγκρουσης». Το ζητούμενο είναι αν η Ελλάδα έχει μια ανεξάρτητη στρατηγική προστασίας των συμφερόντων της. Η Αθήνα προσπάθησε να γίνει ο καλύτερος μαθητής των ισχυρών και τώρα ανακαλύπτει ότι οι ισχυροί δεν θα προστατεύσουν αυτομάτως τα ελληνικά πλοία.
Το τηλεφώνημα Γεραπετρίτη–Αραγτσί δεν είναι διπλωματικός θρίαμβος, αλλά προειδοποίηση. Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως μια εξωτερική πολιτική που να ξεκινά από τα ελληνικά συμφέροντα και όχι από το τι θα ήθελαν να ακούσουν οι σύμμαχοι.
Μέχρι σήμερα η κυβέρνηση μας έλεγε ότι η Ελλάδα αναβαθμίζεται γεωπολιτικά. Το Ορμούζ θέτει τώρα το πιο σκληρό τεστ. Αν η Ελλάδα είναι πράγματι γεωπολιτική δύναμη, ας το αποδείξει, καθώς αν τελικά ο Γεραπετρίτης πήγε στην Τεχεράνη για να ζητήσει από το Ιράν να προστατεύσει την ελληνική ναυτιλία, τότε η ερώτηση είναι απλή: ποιος προστατεύει την Ελλάδα από τις συνέπειες της πολιτικής της κυβέρνησής της;
