🔴 Χίος: ραντεβού στο νοσοκομείο τον Αύγουστο και… υπερχρεώσεις στην ιδιωτική Υγεία

Αν θέλεις να κλείσεις ραντεβού στο νοσοκομείο της Χίου σήμερα, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να το βρεις… για τον Αύγουστο. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πού βρίσκεται πλέον το δημόσιο σύστημα Υγείας στο νησί.

Την ίδια στιγμή, ένα άλλο κομμάτι της πραγματικότητας αρχίζει να βγαίνει στην επιφάνεια — και δεν είναι καθόλου πιο καθησυχαστικό.

Από τις καθυστερήσεις… στις υπερχρεώσεις

Το θέμα των υπερχρεώσεων στον χώρο της Υγείας δεν είναι καινούριο. Αλλά πλέον δεν είναι ούτε “ψίθυρος”.

Αναδείχθηκε ανοιχτά μέσα από την εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες» του OPEN, όπου παρουσιάστηκαν καταγγελίες πολιτών που βρέθηκαν αντιμέτωποι με χρεώσεις πολύ υψηλότερες από αυτές που είχαν αρχικά ενημερωθεί.

Σε μια περίοδο που τα νοικοκυριά ήδη πιέζονται, τέτοιες πρακτικές δεν είναι απλώς επιβαρυντικές.

Είναι εξουθενωτικές.

Όταν το δημόσιο δεν μπορεί, κάποιος άλλος καλύπτει το κενό

Η σύνδεση είναι προφανής.

Όταν το δημόσιο σύστημα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει άμεσα, ο πολίτης δεν έχει επιλογές. Θα στραφεί στον ιδιωτικό τομέα.

Όχι γιατί θέλει.
Αλλά γιατί πρέπει.

Και εκεί, όπως δείχνουν οι καταγγελίες που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή του OPEN Καθαρές Κουβέντες , αρχίζει ένα άλλο πεδίο — όπου οι κανόνες δεν είναι πάντα ξεκάθαροι.

Δεν είναι “εξαίρεση” — αρχίζει να μοιάζει με κανονικότητα

Το εύκολο είναι να ειπωθεί ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.

Το δύσκολο είναι να παραδεχτείς ότι αυτά πληθαίνουν.

Γιατί όταν τα ραντεβού στο δημόσιο πάνε μήνες πίσω και οι ιδιωτικές δομές λειτουργούν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο στις χρεώσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια περιστασιακό.

Είναι δομικό.

Η ανασφάλεια είναι το μεγαλύτερο κόστος

Στο τέλος, το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό.

Είναι βαθύτερο.

Ο πολίτης δεν ξέρει:

• πότε θα εξυπηρετηθεί
• πόσο θα πληρώσει
• και αν υπάρχει κάποιος να τον προστατεύσει

Και όταν αυτά τα τρία δεν είναι δεδομένα, η Υγεία παύει να είναι δικαίωμα.

Γίνεται ρίσκο.

Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα

Στη Χίο σήμερα, η εικόνα είναι ξεκάθαρη:

καθυστερήσεις στο δημόσιο, πίεση στον ιδιωτικό τομέα, και πολίτες στη μέση.

Και αν δεν αλλάξει κάτι ουσιαστικά, αυτή η εικόνα δεν θα είναι εξαίρεση.

Θα γίνει κανόνας.