Ας μιλήσουμε λίγο για το Meritocracy.
Ο όρος meritocracy συνδέεται με τον Βρετανό κοινωνιολόγο Michael Young και το βιβλίο του The Rise of the Meritocracy το 1958. Ενδιαφέρον είναι ότι ο Young δεν τον επινόησε ως έπαινο και τον χρησιμοποίησε σατιρικά, περιγράφοντας μια δυστοπική κοινωνία όπου οι «άξιοι» δημιουργούν μια αυτάρεσκη ελίτ και οι υπόλοιποι αντιμετωπίζονται ως λιγότερο άξιοι.
Το meritism από όπου προέρχεται ο όρος meritocracy, δεν είναι ακριβώς αξιοκρατία. Είναι η παραχάραξή της. Η αξιοκρατία λέει ότι κάποιος πρέπει να προχωρά επειδή απέδειξε ικανότητα, γνώση, εργατικότητα, χαρακτήρα και αποτελέσματα.
Το meritism της Ελλάδας λέει κάτι πολύ απλούστερο, αν γεννήθηκες σε οικογένεια δοσίλογων, ολιγαρχών, πλούσιων, ή εργαλείο ξένων δυνάμεων, τότε η επιτυχία σου πρέπει να θεωρείται απόδειξη ότι την άξιζες.
Οι πλούσιοι γόνοι της Ελλάδας δεν μπήκαν στο Harvard απλώς ως φοιτητές. Μπήκαν ως γόνοι. Οι εργασίες τους ανά εξάμηνο δεν ήταν αποτέλεσμα μελέτης, έρευνας ή πνευματικού μόχθου. Ήταν προϊόν ανάθεσης. Υπότροφοι, μεταπτυχιακοί και καθηγητές, με την κατάλληλη αμοιβή, αναλάμβαναν να γράψουν όσα αυτοί οι γόνοι, ως φοιτητές, όφειλαν θεωρητικά να γνωρίζουν.
Οι πραγματικά άριστοι, εκείνοι που κέρδισαν υποτροφίες, έδωσαν εξετάσεις, διάβασαν και έγραψαν μόνοι τους, δεν ήταν ποτέ το κέντρο αυτού του συστήματος. Ήταν η φθηνή εργατική δύναμη της βιτρίνας του για να παράγουν γνώση, να γράφουν εργασίες, να κρατούν το επίπεδο και να δίνουν αξιοπιστία σε τίτλους από τα λεγόμενα Ivy League ιδρύματα.
Η ανάρτηση του Anwar Jitou
Οι αδελφότητες και οι κλειστοί κύκλοι σε αυτά τα Ivy League πανεπιστήμια, δεν είναι κοινωνικές ομάδες. Είναι πάνω από έναν αιώνα σχολές αναπαραγωγής εξουσίας.
Εκεί οργανώνεται η επόμενη γενιά πολιτικών, εργολάβων, τραπεζιτών, ιδιοκτητών ΜΜΕ και κρατικοδίαιτων παραγόντων. Εκεί διδάχθηκαν ότι η Ελλάδα δεν ανήκει στους πολίτες της αλλά σε ένα δίκτυο επωνύμων που εναλλάσσει ρόλους στο να υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ίσως το πιο επιτυχημένο προϊόν του συστήματος με κληρονομικό «merit» και οικογενειακή «αριστεία». Δεν χρειάστηκε να μάθει πολλά στο πανεπιστήμιο. Χρειάστηκε να μάθει το μόνο μάθημα που μετράει σε μια διεφθαρμένη μικρή χώρα.
Είχε «αποφασίσει» να σπουδάσει κοινωνικές επιστήμες στο Harvard, από όπου αποφοίτησε το 1990 με την ανώτατη τιμητική διάκριση «summa cum laude», ενώ για την διατριβή του με θέμα την αμερικανική εξωτερική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα τιμήθηκε με τα έπαθλα «Hoopes» και «Tocqueville».
Και σήμερα ο Κυριάκος είναι πρωθυπουργός. Όχι επειδή απέδειξε ότι είναι ο ικανότερος, αλλά επειδή ήταν ο καταλληλότερος κληρονόμος ενός μηχανισμού που είχε φτιαχτεί για να εκμεταλλεύεται το λαό για μια ομάδα «αρίστων», «κουμπάρων», μαφιόζων, και ολιγαρχών στο ανθυποβαλκάνιο προτεκτοράτο.
