Στη Χίος η κατάσταση δεν πάει απλώς προς το χειρότερο — οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε πλήρη κατάρρευση. Τα αστικά ΚΤΕΛ αναμένεται να σταματήσουν τα δρομολόγια μέσα στους επόμενους δύο μήνες, με ημερομηνία-ορόσημο την 30ή Ιουνίου, και το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει πρόβλημα συγκοινωνίας, αλλά πόσο βαθιά θα είναι η απομόνωση που έρχεται.
Και το πιο εξοργιστικό; Το νησί δεν περιμένει το τέλος Ιουνίου για να το ζήσει αυτό. Εδώ και μήνες, ουσιαστικά δεν υπάρχει ούτε επαρκής υπεραστική συγκοινωνία, με τα χωριά να έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Η καθημερινότητα για εκατοντάδες κατοίκους έχει ήδη γίνει πιο δύσκολη, πιο ακριβή και πιο απομονωμένη.
🔹 Ήδη χωρίς συγκοινωνία – τώρα έρχεται το οριστικό «λουκέτο»
Οι μέτοχοι του ΚΤΕΛ μιλούν για «μη βιωσιμότητα». Άγονες γραμμές, χαμηλή επιβατική κίνηση, αυξημένα λειτουργικά κόστη. Όλα αυτά είναι πραγματικά — αλλά δεν είναι καινούργια. Είναι γνωστά εδώ και χρόνια.
Αυτό που αλλάζει τώρα είναι ότι κανείς δεν έδωσε λύση.
Οι γραμμές υπολειτουργούσαν, τα δρομολόγια μειώνονταν, τα χωριά έμεναν χωρίς σύνδεση — και τελικά φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για πλήρη διακοπή. Όχι ως αιφνίδια εξέλιξη, αλλά ως το φυσικό αποτέλεσμα μιας πορείας εγκατάλειψης.
🔹 Χωριά στο περιθώριο, κάτοικοι σε αδιέξοδο
Για όσους ζουν εκτός πόλης, η συγκοινωνία δεν είναι επιλογή. Είναι ανάγκη.
Χωρίς λεωφορεία:
- οι ηλικιωμένοι δεν μπορούν να μετακινηθούν,
- οι εργαζόμενοι πληρώνουν από την τσέπη τους κάθε διαδρομή,
- οι νέοι βλέπουν τη ζωή στο νησί να γίνεται όλο και πιο ασφυκτική.
Η Χίος χωρίζεται σιωπηλά σε δύο ταχύτητες: την πόλη και τα χωριά που μένουν πίσω.
🔹 Και μέσα σε όλα αυτά… μιλάνε για τουρισμό
Ακούγεται σχεδόν ειρωνικό.
Την ώρα που ένα νησί δεν μπορεί να εξασφαλίσει βασική μετακίνηση στους ίδιους του τους κατοίκους, συνεχίζεται η συζήτηση για «τουριστική ανάπτυξη».
Με ποιες υποδομές;
Πώς θα κινηθεί ένας επισκέπτης; Πώς θα φτάσει στα χωριά, στις παραλίες, στα αξιοθέατα; Πώς μπορεί να στηριχθεί ο τουρισμός όταν η βασική συγκοινωνία καταρρέει;
Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορεί.
🔹 Πολιτική επιλογή, όχι ατύχημα
Αυτή η κατάσταση δεν προέκυψε από το πουθενά.
Έφτασε εδώ γιατί η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τις νησιωτικές συγκοινωνίες ως κόστος και όχι ως βασική δημόσια υποδομή. Και στη Χίο, οι τοπικοί αιρετοί γνώριζαν εδώ και μήνες τι έρχεται, αλλά δεν εξασφάλισαν καμία ουσιαστική λύση.
Το αποτέλεσμα είναι πλέον μπροστά μας:
ένα νησί χωρίς αστική συγκοινωνία, χωρίς επαρκή υπεραστική σύνδεση και με χωριά που οδηγούνται σε πλήρη απομόνωση.
Και αυτό δεν είναι αποτυχία της αγοράς.
Είναι πολιτική επιλογή.
Αφήστε μια απάντηση